ieniemienieblogmuis

blogt over van alles en nog wat

Een reactie plaatsen

30 april 2017 om 23.48 uur

Je neemt toch altijd “je” kinderen mee naar huis. “Zijn” kinderen worden “mijn” kinderen en “mijn” kinderen worden “zijn” kinderen. Wij praten wat af over “onze” kinderen en “onze” kinderen veroveren op één of andere manier toch altijd een plekje in onze harten en volgens mij is dat bij elke docent in meer of mindere mate het geval.
Toen wij vandaag hoorden dat zijn leerling -vorig jaar zijn mentorleerling- zo ruw uit het leven is gerukt, hebben we samen zitten huilen. Veel later zijn we maar gewoon onze dingen weer gaan doen, maar gewoon is dan ineens niet gewoon meer.
Hij had net zijn examens gedaan en tijdens het praktijkexamen had hij gezegd dat hij hout ging doen. Elektro was het toch niet voor hem. Toekomst, toekomstdromen vervlogen.
Op de tafel in de voorkamer brandt een kaarsje.

5 mei 2017 om 19.31 uur

Terug van de condoleance. Nog steeds een gevoel van ongeloof, van verbijstering. Eigenlijk een achtbaan vol emoties.

6 mei 2017 ’s middags

Ik schrok wakker, ik schoot omhoog en zag hem voorbij rijden. Zijn laatste reis.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s