ieniemienieblogmuis

blogt over van alles en nog wat

Noorman

Een reactie plaatsen

Vandaag even alle fragmentjes van facebook geplukt en hieronder geplaatst.

17 januari 2017

Net met Noorman naar de dierenarts, daarna door naar een andere dierenarts. Daar brengt hij de nacht door. Morgen wordt er daar een echo gemaakt. Het was wel erg om hem achter te laten in zo’n klein hokje.

Het gaat niet goed met hem. We moeten toch maar rekening houden met het ergste. Noorman heeft volgens mij geen pijn. Hij is heel dik, maar na weging dus heel mager. Hij had hoge koorts. Ik vond ‘m er ook pips uitzien, hoe raar dat ook klinkt voor een kat.

18 januari 2017

Noorman is weer thuis en hij is me toch een portie blij en superaanhankelijk. Hij heeft geen koorts meer, maar kan nog wel misselijk zijn (hij liep meteen naar het bordje en ging brokjes eten). Hij mag niet naar buiten, omdat hij diarree heeft. Dat vindt hij niet leuk.
Er zijn veel onderzoeken gedaan, maar er is niets uitgekomen. Die dikke buik is natuurlijk gewoon niet goed en komt niet door teveel eten. Eigenlijk is ‘ie zelfs met dikke buik aan de magere kant. Best bizar. Er is buikvocht afgenomen en dat wordt onderzocht. Het is dus afwachten.
Ik geniet in ieder geval van Noormans aanwezigheid hier in huis. Zo fijn dat hij er weer is.

14 februari 2017

Om 1.20 uur was Noorman nog niet binnen. Ik maak me zorgen.

.. februari 2017

Noorman had weer vaste ontlasting en mocht dus weer naar buiten. Wel een beetje eng met zo’n geschoren buik en nek met deze kou. Na een half uur kwam Noorman weer binnen. Hij lijkt helemaal happy en zit weer op zijn “eigen” bank.

17 februari 2017

Om 14.45 uur is Noorman heel rustig en zo vredig van ons weggegaan. Hij lag op zijn eigen groene vloerkleed met zijn kop in mijn arm en aan de andere kant zat Pim -hij mocht godzijdank gelijk naar huis van zijn teamleider- op de grond als een beschermer om ons heen. Het is goed zo, echt goed, maar we zijn echt heel erg verdrietig.

17 februari 2107

We gaan Noorman echt zo missen. Het was zo’n lekker ding, een echte macho, een baas. Als wij thuis kwamen, kwam hij ons al buiten de tuin begroeten. En hij genoot echt zo als wij buiten zaten. Hij kwam dan altijd bij ons zitten. Het meest vreugdevolle moment van elke dag was het avondeten en daar genoten wij dan weer van. Hij is bij ons geboren, getogen en gestorven. Hij was bijna 13 jaar ons gezinslid. Ik vind het te jong.

Twee avonden geleden probeerden we nog een rondje om met hem te lopen. Pleppie, ons adhd-ertje, ging ook luid miauwend en om ons heen springend, mee. Vijf huizen verder zijn we omgekeerd. Het ging gewoon echt niet meer.
Vanmorgen vroeg brachten Pim en ik hem samen naar de dierenarts omdat we dachten dat hij verstopt zat. Dat was niet zo. Alles werd gewoon verdrukt. Om 13.15 uur is hij met mij naar huis gegaan. Pim kwam kort daarna thuis. Hij heeft lekker eten gehad en wij hebben hem geknuffeld en hij ons. Nog voor de dierenarts kwam, had hij daar genoeg van. Zoiets van: het is genoeg, het is goed. Een dierbaar uur. Pure rijkdom.

Wij wisten tot voor kort niet dat de thuisdierenarts bestond en dat deze bij onze dierenartspraktijk hoorde. Dankzij mijn collega Laila (Laila, dank je wel) wist ik het nu wel. Het was gewoon echt zo fijn dat hij hier mocht sterven.

Hij heeft tot na het avondeten op zijn eigen vloerkleed voor zijn eigen bank gelegen. Ja, hij had een eigen bank! Meneer had de nieuwe slaapbank in beslag genomen voor wij hem in de slaapkamer konden plaatsen. Dat was zo leuk, zo grappig. De bank en zijn vloerkleed blijven lekker in de kamer staan/liggen.

24 februari 2017

We zijn een week verder. We hebben leuke dingen gedaan, we hebben echt genoten, maar wel met een huilend hart. We missen Noorman enorm. Eten maken – geen Noorman in de keuken, eten – geen Noorman aan tafel-, thuiskomen – geen begroeting door Noorman-. Geen Noorman op zijn eigen bank, ’s avonds geen Noorman naast Pim op onze bank, ’s morgens geen Noorman die naar binnen of naar buiten wil. ’s Nachts ook niet. Pim draait de deur op slot en ik hoef geen deur meer open en dicht te doen. Jared en Pleppie zijn qua gedrag ook veranderd. Als Pleppie buiten is, begroet zij ons nu vanaf de picknicktafel, Noormans picknicktafel. Jared ligt nu op Noormans bank. Pleppie miauwt wat af: ze vertelt echt hele verhalen. Jared en Pleppie zijn heel knuffelig, zeer waarschijnlijk om ons te troosten en waarschijnlijk hebben zij die troost ook nodig. Het is leeg zonder Noorman, heel leeg.

24 februari 2017

Aaaaaaaaaaah ….

Noormans grote voorbeeld was Boris. Boris was groot, heel groot. Hij kon echt met z’n voorpoten op tafel als hij op zijn achterpoten stond. Noorman hing aan zijn voorpoten aan de tafel. Hij haalde het net niet.
Ik zit nu aan de achtertafel waar Noorman altijd aan hing en ineens ………. probeert Jared het ook te doen. Mislukt.
Een lach en een traan.

11 april 2017

De kamer veranderd en nu toch Noormans bankje uit de kamer verwijderd. Wat mis ik hem. Pleppie en Jared doen trouwens wel hun uiterste best om het gemis wat zachter te maken. Nu zit één van de twee -nee, absoluut niet samen- op Noormans picknicktafel om mij te verwelkomen als ik thuis kom.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s