ieniemienieblogmuis

blogt over van alles en nog wat

Zusjes

Een reactie plaatsen

Mijn zusje en ik waren als water en vuur, alleen verdampte het water niet en werd het vuur niet geblust. We konden niet met en niet zonder elkaar. Als we elkaar een hak konden zetten, dan deden we dat ook. Er zijn veel herinneringen verdwenen, maar de herinneringen die bleven, toveren nu een vette glimlach op mijn gezicht.

Spelden

Als wij logeerden bij één van de opa’s en oma’s sliepen we apart omdat we altijd aan het etteren sloegen. Bij opa en oma Kiel sliep ik altijd op de voorste kamer bij mijn moeder en mijn zusje op de kamer aan de zijkant (die was trouwens veel knusser). Bij opa en oma Sappemeer sliepen we in de kamer van oom Piet op aparte bedden en daar had mijn allerliefste zusje, die zich slapend hield, oma’s speldendoosje omgekieperd in mijn bed en het bed daarna weer netjes opgemaakt. Of het in het Gronings, Fries of Nederlands was, weet ik niet meer, maar wat heb ik gevloekt. ’s Morgens bij het ontwaken bleek dat er nog steeds spelden in mijn bed lagen.

Het lijk in de kast

Terwijl ik lieve romannetjes las, verslond mijn zusje de meest verschrikkelijke horrorboeken met dito titels. Ze had net het boek ‘Het lijk in de kast’ verslonden en ik dacht: “Ha, ik zal je krijgen”. Zusje ging, net als altijd, eerder naar bed dan ik, deed meteen het licht uit en sliep dan vrijwel meteen in. Ook de avond na het lezen van dat verschrikkelijke boek. Wat zij niet wist: er zat een lijk in de kast en dat was ik. Gespannen wachtte ik tot het licht uitging. Te lang wachten kon niet, want dan sliep ze. “Hoehoehoehoehoei, het lijk in de kast”, fluisterde ik met mijn engst mogelijke stem. Mijn zusje brulde de heleboel bij elkaar, ik kreeg ontzettend op mijn flikker van papa en mama en …. het meest bang was ikzelf.

Bedden en gordijnen

Ik vond het heerlijk om mijn zusje op de kast te krijgen. Zoiets is vast erfelijk, want Lex flikte dit jaren later met nepspinnen en face huggers bij mij, maar dat even terzijde. Zo af en toe ging ik al vroeg onder haar bed liggen of op de vensterbank achter de gordijnen staan om haar weer eens de stuipen op het lijf te jagen en dat lukte altijd. Wat had ik dan een lol, wat waren papa en mama dan weer boos (daar snap ik echt helemaal niets van) en vaak deed ik het zowat ik mijn broek van angst. Ik maakte mijzelf altijd banger dan mijn zusje.

Natte broek

Het was niet altijd kommer en kwel of water en vuur. Als onze paps en mams er samen vandoor waren, was het feest. We waren rond de acht en negen jaar en alleen. We sliepen toen nog samen op de kamer die later mijn kamer zou worden. Onze bedden stonden ieder aan de andere kant van de kamer en wij besloten een wedstrijd te houden. Keihard rennen van het ene bed naar het andere bed en dan met een forse sprong erop springen. We hadden me toch een lol tot het moment dat we weer water en vuur waren. Ik was zo kwaad op mijn zusje en wilde haar een enorme trap geven. Helaas had ik een lange en nogal stevige nachtjapon aan en trapte mijzelf door die pon onderuit. Geen water en vuur meer, maar een gezamenlijke slappe lach en bij mij zo erg: ik deed het in mijn broek van het lachen. Samen zorgden wij ervoor dat ik weer droog goed aankreeg en moffelden wij het natte goed weg, want ooooh … als papa en mama het zouden ontdekken. Achteraf denk ik, weet ik, dat ze het ontdekten.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s